6-1

Najwyższy Pan rzekł: Ten, kto nie jest przywiązany do owoców swojej pracy i kto działa tak, jak należy, jest nieprzywiązanym, który prowadzi życie, i jest on prawdziwym mistykiem, a nie ten, kto nie rozpala ognia i nie wykonuje obowiązków.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia, kim jest prawdziwie nieprzywiązany i praktykujący duchową dyscyplinę. Nie jest to tylko człowiek, który powstrzymuje się od działań lub nie utrzymuje ognia (symbolizując, że nie wykonuje już rytuałów ani obowiązków). Raczej prawdziwie wyrzekły się i zdyscyplinowany duchowo człowiek to ten, kto wykonuje swój obowiązek, ale nie przywiązuje się do wyników działania.

6-2

Zrozum, o synu Pandu, że wyrzeczenie się jest tym samym, co ścieżka Boskiej świadomości, czyli połączenie się z Boskością, ponieważ nikt nie staje się praktykiem duchowej dyscypliny, dopóki nie zrezygnuje z pragnienia zaspokojenia zmysłów.

Wyjaśnienie: Ten werset uczy, że aby osiągnąć jedność z Boskością i duchową jedność, człowiek musi porzucić swoje osobiste pragnienia i skoncentrować się na bezinteresownym działaniu. Ścieżka duchowej dyscypliny to nie tylko ćwiczenia ciała czy kontemplacja, ale także porzucenie wewnętrznych pragnień i przywiązań, aby osiągnąć duchową wolność i pokój. Ta ścieżka to połączenie się z Boskością poprzez zrzeczenie się światowych pragnień.

6-3

Dla tego, kto jest początkującym na ścieżce Boskiej świadomości, działanie uważa się za środek, ale dla tego, kto już wstąpił na ścieżkę Boskiej świadomości, mówi się, że zaprzestanie wszelkiego działania jest środkiem.

Wyjaśnienie: Ten werset wyjaśnia, jak rozwój praktykującego duchową dyscyplinę zmienia się w zależności od stopnia jego dojrzałości duchowej. Kryszna wskazuje, że dla tych, którzy są początkujący na ścieżce duchowej dyscypliny, aktywne działania i obowiązki są istotnym środkiem przygotowania umysłu i ciała do duchowej ścieżki. Takie działania, podejmowane świadomie i bezinteresownie, pomagają rozwijać samodyscyplinę, zdolność koncentracji i czystość moralną. Z kolei dla tych, którzy osiągnęli już wyższy poziom duchowej dyscypliny, działanie zewnętrzne nie jest już tak istotne. Na tym poziomie praktykujący duchowość (praktykujący wewnętrzny spokój) koncentruje się na wewnętrznym pokoju i stabilności umysłu, co pomaga mu zachować równowagę i być całkowicie opanowanym niezależnie od okoliczności zewnętrznych. Utrzymanie spokoju i kontroli umysłu staje się głównym środkiem zachowania stanu duchowej dyscypliny.

6-4

Człowiek, który naprawdę wyrzekł się wszelkich materialnych pragnień, działa nie dla zaspokojenia zmysłów, ale po to, aby osiągnąć najwyższy poziom ścieżki Boskiej świadomości.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna opisuje stan, w którym człowiek osiągnął najwyższy poziom duchowej dyscypliny. Aby osiągnąć ten stan, człowiek musi uwolnić się od przywiązania do obiektów zmysłów i pragnień i przestać przywiązywać się do działań materialnych. Ten werset uczy, że prawdziwy duchowy wzrost następuje, gdy człowiek potrafi kontrolować swoje zmysły i działać bezinteresownie, bez przywiązania do materialnego, a taki człowiek osiągnął najwyższy poziom duchowej dyscypliny.

6-5

Człowiek musi wznosić się za pomocą swojego umysłu, a nie pozwalać sobie na degradację. Umysł jest przyjacielem ograniczonej duszy, a także jej wrogiem.

Wyjaśnienie: Umysł może być zarówno przyjacielem, jak i wrogiem, w zależności od tego, jak człowiek zarządza swoim wewnętrznym światem. • Musisz podnieść się sam – człowiek musi sam pracować nad swoim umysłem i rozwojem wewnętrznym. Umysł jest tym, który może wynieść człowieka na wysokie poziomy duchowe. • Nie powinniśmy się poniżać – człowiek nie powinien poniżać się ani pozwalać umysłowi na tworzenie negatywnych myśli i samoponiżania, które mogą utrudniać jego duchowy rozwój. • Umysł jest przyjacielem – jeśli człowiek potrafi zarządzać swoim umysłem, staje się on jego przyjacielem, który pomaga w duchowym rozwoju i daje wewnętrzny spokój. • Umysł jest wrogiem – jeśli umysł nie jest kontrolowany, staje się największym wrogiem człowieka, powodując wewnętrzne cierpienie i prowadząc do negatywnych działań. Tak więc w tym wersecie podkreśla się samokontrolę i rolę umysłu w życiu człowieka. Kontrolowany umysł jest drogą do duchowego wzrostu i wewnętrznego pokoju, a niekontrolowany umysł powoduje cierpienie i prowadzi do wewnętrznych sprzeczności.

6-6

Dla tego, kto zwyciężył swój umysł, umysł jest jego przyjacielem. Ale dla tego, kto nie potrafił zapanować nad umysłem, umysł staje się jego wrogiem i zachowuje się jak przeciwnik.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wskazuje na kontrolę umysłu jako decydujący czynnik na ścieżce duchowej. Ten, kto potrafi zarządzać swoim umysłem, otrzymuje od umysłu duże wsparcie i pomoc. Z kolei ten, kto nie zarządza umysłem, spotyka się z destrukcyjną siłą własnego umysłu. • Umysł jest przyjacielem tego, kto nim zarządza – człowiek, który potrafi kontrolować swój umysł, przekształca go w przyjaciela. Umysł w tym przypadku staje się potężnym sprzymierzeńcem, pomagając rozwijać wewnętrzny spokój, dyscyplinę i duchowy wzrost. • Umysł staje się wrogiem – człowiek, który nie potrafi kontrolować swojego umysłu, spotyka się z wewnętrznymi trudnościami. Umysł może działać jako wróg, powodując niepokój, wątpliwości i negatywne emocje, które utrudniają duchowy postęp.

6-7

Dla tego, kto zwyciężył umysł, Najwyższa Dusza została już osiągnięta, ponieważ osiągnął on spokój. Dla takiego człowieka szczęście i smutek, gorąco i zimno, honor i hańba to jedno i to samo.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna opisuje cechy duchowo stabilnego człowieka. Ten, kto opanował swój umysł i osiągnął wewnętrzny spokój, potrafi zachować równowagę niezależnie od okoliczności zewnętrznych. Jest to wysoki stan duchowej jedności z Najwyższą Jaźnią. Człowiek zjednoczony z Najwyższym zachowuje równowagę, niezależnie od zewnętrznych okoliczności, takich jak zimno i gorąco, radość i cierpienie, honor i obelgi. Jego stabilność duchowa nie zależy od sytuacji fizycznych lub emocjonalnych.

6-8

Tego, który jest samo urzeczywistniony, nazywa się tym, który jest zadowolony z uzyskanej wiedzy i jej zastosowania. Jest na ścieżce duchowej dyscypliny i tak samo patrzy na kamyki, kamienie i złoto.

Wyjaśnienie: Ten werset opisuje cechy prawdziwego praktykującego duchową dyscyplinę (praktykującego duchową dyscyplinę). Człowiek, który jest zadowolony i wypełniony wiedzą duchową (wiedzą teoretyczną) i zrozumieniem (wiedzą zastosowaną). Znajduje pokój i spełnienie we własnej wewnętrznej wiedzy o prawdziwej naturze życia. Ten praktykujący duchową dyscyplinę jest niezmienny i stabilny jak góra, ponieważ był w stanie kontrolować swoje zmysły i nie pozwala im kierować swoimi działaniami. Jest on stale zrównoważony. Taki człowiek jest obojętny na wartość materialną – nie widzi różnicy między gliną, kamieniem a złotem, ponieważ jego szczęście nie zależy od obiektów materialnych. Rozumie, że te rzeczy nie mają prawdziwej wartości w kontekście duchowego zrozumienia.

6-9

Człowiek jest w jeszcze wyższym stanie duchowym, jeśli traktuje jednakowo życzliwych, przyjaciół i wrogów, obojętnych, mediatorów, zazdrośników i krewnych, cnotliwych i grzeszników.

Wyjaśnienie: Ten werset uczy o równości i zrównoważonym umyśle. Człowiek, który jest równy wobec wszystkich, niezależnie od relacji czy okoliczności, osiągnął wysoki rozwój duchowy. Wskazuje to na nieskażony umysł, wolny od uprzedzeń, gniewu czy przywiązania, zdolny dostrzec Boską jedność we wszystkich żywych istotach.

6-10

Osoba praktykująca dyscyplinę duchową powinna zawsze starać się koncentrować swój umysł na transcendentalnym Ja; powinna żyć samotnie, w ustronnym miejscu i zawsze starannie się kontrolować. Powinna być wolna od pragnień i chciwości.

Wyjaśnienie: Ten werset uczy, że aby osiągnąć duchowy wzrost i wewnętrzny spokój, praktykujący dyscyplinę duchową musi być wolny od światowych pragnień i żyć w skoncentrowanym i odosobnionym środowisku, gdzie może praktykować dyscyplinę duchową i kontrolować swój umysł. Pomaga to praktykującemu nie przywiązywać się do materialnych wartości i osiągnąć wewnętrzną wolność. Takie środowisko pomaga skupić się na transcendentalnym Ja.

6-11

Aby praktykować dyscyplinę duchową, należy znaleźć czyste miejsce, położyć na ziemi trawę, na niej skórę jelenia, a następnie kawałek tkaniny. Miejsce siedzące nie powinno być ani za wysokie, ani za niskie, i powinno znajdować się w świętym miejscu.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna daje wskazówki dotyczące właściwego przygotowania miejsca do praktyki dyscypliny duchowej. Miejsce do siedzenia powinno być czyste, wyłożone trawą, skórą jelenia i kawałkiem materiału, co zapewnia komfort i izolację od energii ziemi. Wysokość miejsca siedzącego powinna być umiarkowana, a miejsce powinno znajdować się w świętym, cichym miejscu, które sprzyja koncentracji i spokojowi.

6-12

Praktykujący dyscyplinę duchową powinien siedzieć na niej stabilnie i praktykować ścieżkę dyscypliny duchowej, aby oczyścić serce, kontrolując swój umysł, uczucia i działania, i kierując umysł ku jednemu punktowi.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna kontynuuje wyjaśnianie praktyki dyscypliny duchowej. Praktykujący dyscyplinę duchową powinien siedzieć stabilnie, prosto, aby wspomagać przepływ energii i koncentrację. Celem praktyki jest oczyszczenie serca z negatywnych emocji i pragnień, kontrolowanie umysłu, uczuć i działań, a także kierowanie umysłu ku jednemu punktowi – Boskiej świadomości.

6-13

Trzymając ciało, szyję i głowę prosto w jednej linii, ze spokojnym umysłem, bez strachu, całkowicie wolny od pożądania seksualnego.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna opisuje prawidłową pozycję ciała i wewnętrzny nastrój podczas praktyki dyscypliny duchowej. Ciało, szyja i głowa powinny być trzymane prosto w jednej linii, aby ułatwić prawidłowy przepływ energii. Umysł powinien być spokojny i wolny od strachu oraz pożądania seksualnego, które mogą odwracać uwagę od duchowego celu.

6-14

Praktykujący dyscyplinę duchową powinien kierować swój umysł na Mnie i uczynić Mnie najwyższym celem swojego życia.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna podkreśla, że podczas praktyki dyscypliny duchowej umysł powinien być skierowany na Boga, na Krysznę jako Najwyższą Osobę. Bóg powinien stać się najwyższym celem życia człowieka, a wszystkie działania powinny być wykonywane z myślą o Nim. Takie skupienie pomaga osiągnąć duchową jedność i uwolnić się od ograniczeń materialnego świata. Te wersety uczą o prawidłowej postawie i wewnętrznej koncentracji podczas praktyki dyscypliny duchowej, co pomaga uspokoić umysł, uwolnić się od strachu i pożądania ciała, i skierować całą uwagę na Boga, czyniąc Go najwyższym celem swojego życia.

6-15

W ten sposób, zawsze kontrolując ciało, umysł i działanie, praktykujący dyscyplinę duchową, którego materialne ciało przestało istnieć, osiąga Boską siedzibę.

Wyjaśnienie: Ten werset wyjaśnia istotę i ostateczny cel praktyki dyscypliny duchowej. Kryszna wskazuje, że regularna praktyka dyscypliny duchowej, kontrolując umysł i zachowując równowagę, pozwala praktykującemu osiągnąć najwyższy spokój, czyli nirwanę, która jest Boską świadomością. • Stała koncentracja na sobie – ścieżka dyscypliny duchowej wymaga nieustannej wewnętrznej koncentracji i uważności. Praktykujący kieruje swoją uwagę na swoją prawdziwą naturę, która znajduje się poza światem fizycznym i materialnym. • Kontrola umysłu i dyscyplina – kontrolowanie umysłu jest warunkiem koniecznym do osiągnięcia spokoju. Tylko wtedy, gdy umysł jest okiełznany i kontrolowany, człowiek jest w stanie żyć w harmonii i równowadze, niezakłócony przez zewnętrzne okoliczności i wewnętrzne pragnienia. • Najwyższy spokój i wyzwolenie (nirwana) – ten spokój nie jest tylko fizycznym lub emocjonalnym poczuciem spokoju, ale głębokim i całkowitym uwolnieniem od ego, przywiązania i niepokoju umysłu. Ten stan jest również nazywany nirwaną – całkowitą wolnością od materialnych więzi i zobowiązań wynikających z działania. • Jedność z Bogiem – w tym wersecie Kryszna wyjaśnia, że najwyższy spokój i wyzwolenie pojawiają się, gdy praktykujący dyscyplinę duchową osiąga jedność z Bogiem. Oznacza to, że jego świadomość jest całkowicie oczyszczona i jest w stanie żyć w jedności z Boskością, znajdując prawdziwą harmonię i spełnienie. Ta duchowa praktyka pomaga uspokoić umysł i osiągnąć duchowy spokój, który jest wolnością od ograniczeń materialnej egzystencji i prowadzi do osiągnięcia Boskiej siedziby.

6-16

O Ardżuno, nie jest możliwe, aby zostać praktykującym dyscyplinę duchową, jeśli człowiek je za dużo lub za mało, śpi za dużo lub za mało.

Wyjaśnienie: Ten werset uczy o umiarze i równowadze w życiu, które są niezbędne do pomyślnego praktykowania dyscypliny duchowej. Kryszna wskazuje, że zbyt dużo lub zbyt mało jedzenia, spania lub czuwania może utrudniać praktykę dyscypliny duchowej. Zrównoważone życie jest kluczowym warunkiem osiągnięcia postępu duchowego. Zbyt dużo lub zbyt mało jedzenia, snu lub czuwania może utrudniać praktykę dyscypliny duchowej. Umiar w jedzeniu jest ważny. Zbyt dużo jedzenia może powodować utrudnienia w jasności umysłu, natomiast zbyt mało jedzenia może osłabiać ciało i powodować fizyczne przeszkody w kontemplacji. Zbyt dużo snu może powodować lenistwo i duchowe otępienie, natomiast zbyt mało snu może powodować fizyczne i duchowe wyczerpanie. Zrównoważony harmonogram snu zapewnia równowagę ciała i umysłu, co jest niezbędne do praktykowania dyscypliny duchowej.

6-17

Ten, kto jest umiarkowany w swoich nawykach jedzenia, spania, pracy i odpoczynku, może zmniejszyć wszelkie materialne cierpienia, praktykując system dyscypliny duchowej.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia, że umiar i równowaga we wszystkich dziedzinach życia są niezbędne, aby dyscyplina duchowa stała się środkiem, który niszczy cierpienie. Równowaga między jedzeniem, odpoczynkiem, działaniami i spaniem jest ważna dla utrzymania zarówno fizycznej, jak i duchowej równowagi, co pomaga osiągnąć wewnętrzny spokój. • Umiar w jedzeniu i odpoczynku – praktykujący dyscyplinę duchową zachowuje umiar w jedzeniu i codziennych czynnościach. Przejadanie się lub niedojadanie, a także nadmierne aktywności mogą zakłócać duchowy postęp człowieka i powodować cierpienia fizyczne i psychiczne. • Umiar w działaniach i wysiłkach – praktykujący dyscyplinę duchową wykazuje umiar również w działaniach i wysiłkach. Zbyt dużo wysiłku lub pracy bez odpoczynku może prowadzić do wyczerpania, a zbyt mały wysiłek może prowadzić do lenistwa i niemożności osiągnięcia postępu. • Umiar we śnie i czuwaniu – praktykujący dyscyplinę duchową równoważy sen i czuwanie. Zbyt dużo snu powoduje lenistwo i brak energii, natomiast zbyt mało snu powoduje wyczerpanie fizyczne i psychiczne. Równowaga w harmonogramie snu pomaga utrzymać duchową jasność. Ten werset podkreśla, że tylko wtedy, gdy człowiek utrzymuje umiar i równowagę w codziennym życiu, dyscyplina duchowa staje się środkiem prowadzącym do wyzwolenia z cierpienia i duchowego spokoju. To szczęście jest chwilowe i iluzoryczne, i prowadzi do cierpienia i przywiązania do materialnego świata.

6-18

Kiedy praktykujący dyscyplinę duchową, poprzez praktykę dyscypliny duchowej, kontroluje działanie swojego umysłu i osiąga transcendentalny stan, wolny od wszelkich materialnych pragnień, mówi się, że jest on mocno ugruntowany w dyscyplinie duchowej.

Wyjaśnienie: Ten werset uczy, że praktyka dyscypliny duchowej osiąga swoją pełnię, gdy człowiek okiełzna swój umysł, koncentrując go na swoim wewnętrznym ja i uwalniając się od światowych pragnień. Tylko wtedy dyscyplina duchowa staje się skutecznym narzędziem, które pomaga osiągnąć duchowy wzrost i wewnętrzny spokój. Taka osoba jest mocno ugruntowana w dyscyplinie duchowej.

6-19

Jak lampa w miejscu bez wiatru nie porusza się, tak praktykujący dyscyplinę duchową, którego umysł jest opanowany, zawsze pozostaje niewzruszony w swojej kontemplacji nad transcendentną duszą.

Wyjaśnienie: Ten werset uczy, że aby osiągnąć duchową stabilność, człowiek musi praktykować kontrolę umysłu i poświęcić się ciągłej praktyce dyscypliny duchowej. Kiedy umysł jest opanowany, człowiek jest w stanie żyć spokojnie i zachować wewnętrzną równowagę, pomimo zewnętrznych zakłóceń lub wyzwań.

6-20

W tym stanie, który nazywa się transem lub całkowitym spokojem, kiedy umysł człowieka, praktykując dyscyplinę duchową, całkowicie uwalnia się od materialnej aktywności umysłu, człowiek jest w stanie zobaczyć siebie czystym umysłem i znaleźć w sobie radość.

Wyjaśnienie: Ten werset opisuje stan osiągnięty w wyniku praktyki duchowej, zwany transem lub całkowitym spokojem. W tym stanie umysł jest całkowicie wolny od materialnego wpływu i działania. Człowiek jest w stanie zobaczyć swoje prawdziwe ja czystym, niezakłóconym umysłem i odnaleźć w sobie głęboką wewnętrzną radość.

6-21

W tym stanie radości człowiek znajduje się w niewymiernym, transcendentalnym szczęściu, które osiąga za pomocą transcendentalnych zmysłów. Ugruntowany w tym stanie, człowiek nigdy nie odbiega od prawdy,

Wyjaśnienie: Ten werset kontynuuje opis wspomnianego wcześniej stanu, podkreślając, że zapewnia on niewymierne, transcendentalne szczęście, które można osiągnąć za pomocą duchowych, a nie materialnych, zmysłów. Człowiek, który ugruntował się w tym stanie, nigdy nie odbiega od prawdy, ponieważ doświadczył jej bezpośrednio.

6-22

i osiągnąwszy to, rozumie, że nie ma nic lepszego. W takim stanie człowiek nigdy się nie zachwieje, nawet w największych trudnościach.

Wyjaśnienie: Ten werset mówi, że osiągnąwszy ten stan duchowej jedności, człowiek rozumie, że nie ma nic lepszego. To zrozumienie daje mu wewnętrzną siłę i stabilność, pozwalając pozostać niezachwianym nawet w obliczu największych trudności.

6-23

Prawdziwie, to jest prawdziwa wolność od wszelkiego cierpienia, które wynika z kontaktu z materią.

Wyjaśnienie: Ten werset podsumowuje myśl z poprzednich wersetów, potwierdzając, że opisany stan jest prawdziwą wolnością od wszelkiego cierpienia wynikającego z kontaktu ze światem materialnym. Jest to stan duchowego wyzwolenia.

6-24

Należy stanowczo praktykować tę dyscyplinę duchową z determinacją i wiarą, nie zbaczając z tej drogi. Odrzucając bez wyjątku wszelkie materialne pragnienia, które rodzą się z kaprysów umysłu, i w ten sposób za pomocą umysłu opanowując wszystkie zmysły ze wszystkich stron.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia, jak praktykować dyscyplinę duchową, rezygnując z pragnień wynikających ze spekulacji umysłu i przywiązań. Aby osiągnąć duchową doskonałość, człowiek musi kontrolować swoje zmysły i pragnienia, które przeszkadzają na duchowej drodze. • Porzucenie pragnień – praktykujący dyscyplinę duchową musi porzucić wszelkie pragnienia, które pojawiły się w umyśle. Te pragnienia są często powierzchowne i związane ze światowymi przyjemnościami lub przywiązaniami, które mogą odciągnąć od duchowej ścieżki. Pragnienia należy porzucić całkowicie, bez reszty, aby człowiek mógł zachować spokój umysłu. • Siła umysłu – człowiek musi wykorzystać siłę swojego umysłu, aby w pełni kontrolować zmysły i nie dopuścić, by odciągnęły go od duchowego celu. Siłę umysłu należy wykorzystać do kontrolowania zmysłów i uniemożliwienia im zejścia z duchowej ścieżki. • Całkowite opanowanie zmysłów – tutaj wskazuje się, że zmysły muszą być kontrolowane całkowicie, a nie tylko częściowo. Podkreśla to całkowitą kontrolę i samokontrolę we wszystkich aspektach. Oznacza to, że praktykujący jest w stanie zachować koncentrację i równowagę, nawet jeśli z zewnątrz wpływają na niego różne obiekty zmysłowe.

6-25

Stopniowo, z mądrością wzmocnioną determinacją, człowiek musi kontrolować umysł, kierując go ku duszy i nie myśląc o niczym innym.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna podaje wskazówki, jak stopniowo osiągnąć głębię kontemplacji i kontrolę umysłu, które są niezbędne do zrozumienia swojej prawdziwej natury. Podkreśla, że dyscyplina duchowa jest długotrwałym i cierpliwym procesem, który wymaga wytrwałości i mądrości. • Stopniowa kontrola umysłu – umysłu nie da się kontrolować od razu, dlatego ważne jest, aby podejść do niego stopniowo. Z cierpliwością i wytrwałością człowiek musi nauczyć się stopniowo kierować swoim umysłem, aby osiągnąć spokój i ciszę. • Zrozumienie i determinacja – Kryszna wskazuje, że kontrola umysłu wymaga zarówno mądrości, jak i determinacji. Mądrość pomaga zrozumieć naturę umysłu i odróżnić ulotne myśli od niezmiennej natury duszy, a determinacja pomaga przezwyciężyć opór umysłu i zakłócenia, które mogą pojawić się na drodze. • Kierowanie umysłu ku duszy – praktykujący musi skierować swój umysł ku swojej prawdziwej naturze – duszy. To zwrócenie się ku wewnętrznej istocie pomaga uwolnić się od przywiązania do zewnętrznych obiektów i przeżyć umysłu, pozwalając na pełne skoncentrowanie się na swojej duszy. Podczas kontemplacji umysł należy powstrzymywać od wszelkich doczesnych myśli lub zmartwień. • Nie myśleć o niczym innym – podczas kontemplacji umysł należy powstrzymywać od wszelkich doczesnych myśli lub zmartwień. Cisza umysłu pozwala uświadomić sobie wewnętrzny spokój i zbliża praktykującego do jego prawdziwej natury.

6-26

Gdziekolwiek niespokojny i niestały umysł zabłądzi, stamtąd należy go z powrotem przyciągnąć i kontrolować, kierując go ku duszy.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wskazuje na kontrolę umysłu jako istotną część praktyki dyscypliny duchowej. Umysł jest niespokojny i niestały, często błądzi ku zewnętrznym obiektom lub myślom, ale człowiek musi być zdeterminowany, aby przywrócić umysł do wewnętrznej istoty i kontrolować go. • Niespokojny umysł błądzi – umysł ze swej natury jest niespokojny i niestały, często błądzi od jednego obiektu do drugiego, od jednej myśli do następnej. Ten niepokój powoduje trudności w koncentracji i praktyce duchowej. • Stamtąd z powrotem przyciągnąć – praktykujący dyscyplinę duchową jest odpowiedzialny za to, by raz po raz przyciągać umysł z miejsc, w które zabłądzi. Jest to ciągła praktyka – za każdym razem, gdy umysł zboczy, należy go z powrotem przyciągnąć. • Kierować umysł ku duszy – Umysł należy kierować ku duszy, ku wewnętrznej istocie, ponieważ jest to droga do duchowego spokoju i samopoznania. Kontrola umysłu jest niezbędna do zachowania koncentracji na duchowej ścieżce i uświadomienia sobie swojego prawdziwego ja.

6-27

Na praktykującego dyscyplinę duchową, którego umysł jest zwrócony ku Mnie, z pewnością spływa najwyższe szczęście. Wzniósł się ponad właściwość namiętności, zdaje sobie sprawę ze swojej jedności z Boskością, a tym samym wszystkie jego grzeszne konsekwencje zniknęły.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna opisuje stan, który osiąga praktykujący dyscyplinę duchową, gdy jego umysł jest uspokojony i wolny od namiętności. W tym stanie osiąga najwyższe szczęście i jednoczy się z Boską rzeczywistością. • Spokojny umysł – kiedy praktykujący dyscyplinę duchową całkowicie uspokoi swój umysł i uwolni się od niepokoju umysłu i doczesnych zakłóceń, osiąga głęboki wewnętrzny spokój. Spokojny umysł jest podstawowym warunkiem doświadczenia najwyższego duchowego szczęścia. • Osiąga najwyższe szczęście – najwyższe szczęście oznacza tutaj duchowe szczęście, które wynika z wewnętrznego spokoju i równowagi umysłu. Praktykujący dyscyplinę duchową, który jest wolny od namiętności, doświadcza tego najwyższego duchowego szczęścia, które nie jest związane z doczesnymi przyjemnościami lub materialnymi pragnieniami. • Wolny od namiętności – namiętności są tym, co powoduje niepokój, pragnienia i niezgodę. Praktykujący dyscyplinę duchową, który jest wolny od namiętności, jest w stanie zachować duchowy spokój i stać się stabilny w swojej świadomości. Uwolnił się od materialnych właściwości namiętności, które sprawiają, że człowiek nieustannie poszukuje zewnętrznych bodźców. • Zjednoczony z Boskością – kiedy praktykujący dyscyplinę duchową jest czysty i wolny od grzechów, jednoczy się z Boską świadomością. W tym stanie praktykujący dyscyplinę duchową jest wolny od cierpienia i żyje w jedności z Boską rzeczywistością. • Czysty i nieskalany – praktykujący dyscyplinę duchową jest czysty, ponieważ uwolnił się od grzechów i zanieczyszczeń związanych z doczesnym życiem. Ta czystość pozwala mu żyć w duchowej pełni i harmonii z Boskością.

6-28

W ten sposób praktykujący dyscyplinę duchową, nieustannie łącząc się z duszą i oczyściwszy się ze wszystkich grzechów, osiąga najwyższe szczęście, które daje jedność z Boską świadomością.

Wyjaśnienie: Ten werset opisuje, jak praktykujący dyscyplinę duchową, który nieustannie praktykuje dyscyplinę duchową i oczyścił się ze wszystkich grzechów, osiąga najwyższe duchowe szczęście, ponieważ jest w kontakcie z Boską świadomością. Ta duchowa jedność z Boskością daje głębokie zadowolenie i wewnętrzny spokój. W tym stanie człowiek osiąga najwyższe szczęście, będąc w kontakcie z Boską świadomością. • Nieustannie łącząc się z duszą – praktykujący dyscyplinę duchową jest nieustannie połączony ze swoją duszą, co oznacza, że nieustannie koncentruje się na wewnętrznej świadomości. Ta ciągła praktyka zapewnia duchową równowagę i wewnętrzny spokój. • Oczyszczony ze wszystkich grzechów – praktykując dyscyplinę duchową, zostaje oczyszczony z grzechów i doczesnych zanieczyszczeń. Jego umysł i dusza są wolne od działań i negatywnych konsekwencji, które hamują duchowy rozwój. • W kontakcie z Boskością – ten kontakt oznacza jedność z Boską świadomością, która prowadzi do duchowej doskonałości. • Doświadcza najwyższego szczęścia – Kiedy praktykujący dyscyplinę duchową jest w kontakcie z Boską świadomością, doświadcza najwyższego szczęścia, które jest stanem duchowego zadowolenia i wewnętrznego spokoju. To szczęście nie jest zależne od warunków zewnętrznych, ale jest wewnętrznym pokojem i duchowym spełnieniem.

6-29

Praktykujący prawdziwą dyscyplinę duchową widzi siebie we wszystkich istotach i wszystkie istoty w sobie. Istotnie, osoba, która urzeczywistniła siebie, widzi Mnie, tego samego Najwyższego Pana Wszechświata, wszędzie.

Wyjaśnienie: Ten werset uczy, że osiągając najwyższy stan dyscypliny duchowej, człowiek widzi jedność między wszystkimi żywymi organizmami i nie dokonuje rozróżnień na podstawie ziemskich kryteriów. Dyscyplina duchowa prowadzi do głębokiego zrozumienia, że wszyscy jesteśmy połączeni w jednej Boskiej świadomości, co prowadzi do pokoju, równości i harmonii między wszystkimi istotami.

6-30

Kto widzi Mnie wszędzie i widzi wszystko we Mnie, nigdy dla Mnie nie zaginie, a Ja nigdy nie zaginę dla niego.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia główny cel praktyki dyscypliny duchowej – jedność z Boskością. Ten, kto potrafi widzieć Boskiego Krysznę wszędzie i rozumie, że wszystko istnieje w Boskiej świadomości, osiąga pełną jedność z Bogiem. Ta jedność sprawia, że człowiek staje się nierozłączny z Bogiem, a Bóg nigdy go nie opuszcza. • Widzi Mnie wszędzie – kto osiągnął świadomość duchową, widzi Boską obecność wszędzie i we wszystkich istotach. Rozumie, że Bóg jest wszędzie i widzi Krysznę w każdej żywej istocie i każde wydarzenie życiowe jest związane z Boskością. • I widzi wszystko we Mnie – kto rozumie, że wszystko, co istnieje, jest częścią Boskiej świadomości. Wszystko zostało stworzone przez Boga i znajduje się w Jego obecności, a energia Boska jest podstawą wszystkiego. Dlatego widzi Boga we wszystkim, co go otacza. • Nigdy dla Mnie nie zaginie – Kryszna mówi, że jeśli człowiek widzi Boskość wszędzie, to Bóg nigdy dla niego nie zaginie. Człowiek nigdy nie traci więzi z Boskością, ponieważ jego świadomość jest całkowicie zjednoczona z Bogiem. • A Ja nigdy nie zaginę dla niego – w ten sam sposób Kryszna zapewnia, że praktykujący dyscyplinę duchową również nie zaginie dla Boga. Kiedy człowiek osiągnie duchową jedność z Boskością, staje się nieodłączną częścią Boga i nigdy nie zostaje porzucony ani zapomniany. Ten werset opisuje najwyższy stan duchowej jedności, w którym człowiek widzi Boskość wszędzie i rozumie, że wszystko istnieje w Boskiej świadomości. Praktykujący dyscyplinę duchową i Bóg stają się nierozłączni i panuje między nimi wieczna jedność.

6-31

Praktykujący dyscyplinę duchową, który szanuje Mnie jako Najwyższą Duszę, która mieszka w sercu każdego i zdaje sobie sprawę, że jestem jeden ze wszystkimi, zawsze pozostaje we Mnie, niezależnie od jego zewnętrznych okoliczności.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna uczy, że człowiek, który rozumie Boską obecność we wszystkich istotach i praktykuje jedność z tą świadomością, jest zawsze zjednoczony z Bogiem. Ta jedność nie zależy od zewnętrznych okoliczności ani sytuacji, ponieważ jest to głębokie wewnętrzne zrozumienie jedności wszystkich istot. • Boska obecność we wszystkich istotach – praktykujący dyscyplinę duchową widzi, że Boskość (Kryszna, Boska świadomość) jest obecna we wszystkich istotach. Oznacza to uświadomienie sobie, że w każdym żywym stworzeniu jest iskra duszy, która jest częścią Boskiej świadomości. Ten pogląd rozwija szacunek i współczucie dla wszystkich istot, ponieważ człowiek zdaje sobie sprawę, że wszystkie żywe istoty są ze sobą połączone w Boskiej jedności. • Praktykowanie jedności z Bogiem – tutaj praktykujący dyscyplinę duchową nie tylko zdaje sobie sprawę z Boskości wszędzie, ale także praktykuje jedność z tą świadomością, szukając jedności z Kryszną. Oznacza to życie zgodnie z Boskimi zasadami i całkowite zaufanie Bogu. Ta jedność jest wewnętrzna i nie zależy od zewnętrznych okoliczności ani miejsca. • Niezależność od zewnętrznych okoliczności – ten stan jedności nie podlega wpływom sytuacji zewnętrznego świata. Niezależnie od tego, jakie okoliczności lub trudności spotykają praktykującego dyscyplinę duchową, pozostaje on zjednoczony z Boskością, ponieważ ta jedność jest wewnętrzna i niezniszczalna. • Stan w jedności ze Mną – kiedy człowiek doświadcza tej jedności z Bogiem, jednoczy się z Boską świadomością i żyje w harmonii ze wszystkimi istotami, utrzymując pokój i równowagę. Ten stan jest celem dyscypliny duchowej, który pozwala doświadczyć trwałej więzi z Bogiem i wewnętrznego spełnienia.

6-32

Ten, kto widzi wszystkie istoty jednakowo, postrzegając ich radość i cierpienie tak samo jak swoje, jest uważany za najwyższego praktykującego dyscyplinę duchową, o Ardżuno

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia najwyższe osiągnięcie dyscypliny duchowej – współczujący i równy pogląd na wszystkie żywe istoty. Takie podejście wymaga zrozumienia i empatii, postrzegania cierpienia i radości wszystkich istot żywych jako swoich własnych. Jest to stan współczucia i równości, który prowadzi do duchowej doskonałości. To zrozumienie pomaga Ardżunie uwolnić się od egoizmu i poczuć głęboką jedność ze wszystkim, co istnieje, ponieważ zdaje sobie sprawę z obecności Kryszny we wszystkim. • Współczujące i równe traktowanie – najwyższy praktykujący dyscyplinę duchową potrafi odczuwać cierpienie i radość innych istot jako swoje własne. Ten pogląd pozwala przezwyciężyć różnice stworzone przez ego i zapewnia prawdziwą empatię i współczucie, które sprzyja harmonii ze wszystkim, co żyje. • Porównanie do siebie – człowiek musi widzieć inne istoty tak, jak widzi siebie. Oznacza to uświadomienie sobie, że wszystkie istoty pragną szczęścia i chcą uniknąć cierpienia, tak jak on sam. To zrozumienie tworzy równe podejście do wszystkich, świadomość wspólnego pragnienia szczęścia i wolności od cierpienia. • Najwyższa doskonałość dyscypliny duchowej – Kryszna podkreśla, że taka równa i współczująca świadomość jest najwyższym osiągnięciem praktykującego dyscyplinę duchową. Dopiero gdy człowiek potrafi widzieć wszystkich jako równych i odczuwać ich radość i cierpienie jako swoje własne, osiąga prawdziwą jedność z Boskością. • Przejście od egoizmu do jedności – ten stan prowadzi do wewnętrznej wolności od ego i zapewnia człowiekowi głęboki wewnętrzny spokój i równowagę. Takie podejście sprzyja głębszemu zrozumieniu życia i duchowej jedności z całym stworzeniem.

6-33

Ardżuna rzekł: O Madhusudano, system dyscypliny duchowej, który opisałeś, wydaje mi się niepraktyczny i nie do zniesienia, ponieważ umysł jest niespokojny i niestabilny.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Ardżuna ujawnia swoje wątpliwości co do trudności w praktykowaniu dyscypliny duchowej, szczególnie podkreślając niespokojny stan umysłu. Zaznacza, że umysł jest niestabilny i nieprzewidywalny, dlatego droga dyscypliny duchowej wydaje mu się trudna do zrealizowania. Ardżuna zwraca się do Kryszny jako Madhusudany, co jest imieniem Kryszny wskazującym na Jego zdolność do pokonywania trudności.

6-34

Bo umysł jest niespokojny, silny, uparty i bardzo trudny do opanowania, o Kryszno. Wydaje mi się, że trudniej go opanować niż powstrzymać wiatr.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Ardżuna nadal przedstawia swoje wątpliwości co do kontroli umysłu. Opisuje cechy umysłu, które sprawiają, że tak trudno go opanować i porównuje ten proces do powstrzymywania wiatru, co wydaje się prawie niemożliwe.

6-35

Pan Kryszna powiedział: O synu Kunti o silnych ramionach, bez wątpienia, bardzo trudno jest opanować niespokojny umysł, ale przy wytrwałej praktyce i nieprzywiązaniu można tego dokonać.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna odpowiada na obawy Ardżuny dotyczące kontroli umysłu, zgadzając się, że umysł jest trudny do opanowania, ale wskazuje na dwie ważne zasady, które pomagają go opanować – praktykę i wyrzeczenie się. • Umysł jest trudny do opanowania i niespokojny – Kryszna przyznaje, że umysł jest niespokojny, ciągle się zmienia, wędruje i odbiega od koncentracji. Jego opanowanie jest trudnym zadaniem i wymaga dużej dyscypliny i siły. • Bez wątpienia – Kryszna podkreśla, że nie ma wątpliwości, że umysł jest bardzo trudny do kontrolowania, zgadzając się z Ardżuną, że jest to duże wyzwanie na duchowej ścieżce. • Poprzez praktykę – Kryszna wskazuje, że opanowanie umysłu jest możliwe dzięki ciągłej praktyce. Regularna kontemplacja i praktyka dyscypliny duchowej pomagają uspokoić umysł i uczynić go kontrolowanym. Praktyka jest głównym środkiem do osiągnięcia dyscypliny umysłu. • Poprzez wyrzeczenie się – oprócz praktyki, w kontroli umysłu pomaga także wyrzeczenie się, czyli nieprzywiązywanie się do rzeczy materialnych i ziemskich pragnień. Rezygnacja z pragnienia materialnych rezultatów i przywiązania zmniejsza niepokój umysłu i pozwala skupić się na duchowym.

6-36

Dla tego, którego umysł jest niekontrolowany, samorealizacja jest trudnym zadaniem. Ale ten, kto opanował umysł i dąży do tego odpowiednimi środkami, z pewnością odniesie sukces. Takie jest Moje zdanie.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wskazuje, że opanowanie umysłu jest istotnym warunkiem osiągnięcia doskonałości dyscypliny duchowej. Wyjaśnia, że bez kontroli umysłu dyscyplina duchowa jest trudna do osiągnięcia, ale z opanowanym umysłem i nieustanną gorliwością ścieżka dyscypliny duchowej staje się możliwa. • Nieopanowany umysł – Kryszna wyjaśnia, że jeśli umysł nie jest opanowany, to przeszkadza w praktykowaniu dyscypliny duchowej i czyni ją niemal niemożliwą. Nieopanowany umysł jest niespokojny, wędruje od jednego obiektu do drugiego i dlatego człowiek nie jest w stanie osiągnąć koncentracji ani wewnętrznego spokoju. • Dyscyplina duchowa jest trudna do osiągnięcia – jeśli umysł jest niespokojny, praktyka dyscypliny duchowej staje się trudna, ponieważ człowiekowi brakuje koncentracji i wewnętrznej równowagi, które są niezbędne do osiągnięcia najwyższego stanu dyscypliny duchowej – jedności z Boskością. • Z opanowanym umysłem – kiedy umysł jest opanowany, człowiek potrafi skoncentrować się na praktyce duchowej i kontrolować pragnienia i emocje. Opanowany umysł pozwala człowiekowi doświadczyć głębszej kontemplacji i osiągnąć świadomość duchową. • Z nieustanną gorliwością – oprócz opanowania umysłu potrzebna jest nieustanna gorliwość i dyscyplina. Dyscyplina duchowa wymaga regularnej praktyki i cierpliwości, aby osiągnąć duchowy wzrost. • Korzystając z właściwych środków – aby osiągnąć najwyższy stan dyscypliny duchowej, konieczne jest użycie właściwych środków, takich jak praktyka, dyscyplina i rezygnacja z przywiązań do świata. Właściwie dobrane środki prowadzą do opanowania umysłu i wewnętrznego spokoju.

6-37

Ardżuna zapytał: O Kryszno, jaki los czeka praktykującego dyscyplinę duchową, który rozpoczyna tę ścieżkę z wiarą, ale później, z powodu ziemskich pragnień, nie jest w stanie jej dokończyć i nie osiąga doskonałości dyscypliny duchowej?

Wyjaśnienie: Ten werset wyraża wątpliwości Ardżuny i pyta o to, czy istnieje jakakolwiek korzyść dla osoby, która nie kończy swojej duchowej ścieżki w praktykowaniu dyscypliny duchowej.

6-38

O Kryszno o silnych ramionach, czyż człowiek, który zboczył z transcendentalnej ścieżki, nie traci zarówno duchowych, jak i materialnych sukcesów i nie ginie jak rozproszona chmura, nie znajdując schronienia w żadnym stanie?

Wyjaśnienie: Ten werset ujawnia wątpliwości Ardżuny co do tego, czy człowiek, który zbacza z drogi dyscypliny duchowej, może stracić zarówno osiągnięcia materialne, jak i duchowe, pozostając bez kierunku i zagubiony.

6-39

Te wątpliwości, o Kryszno, Ty jesteś godzien całkowicie rozproszyć. Nikt inny nie może usunąć tych wątpliwości, jak tylko Ty.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Ardżuna prosi Krysznę o rozproszenie jego wątpliwości dotyczących ścieżki duchowej dyscypliny i losu człowieka, który zbacza z duchowej dyscypliny. Przyznaje, że tylko Kryszna, który jest Boską Świadomością, jest w stanie całkowicie rozproszyć jego wątpliwości, ponieważ nikt inny nie ma takiej wiedzy i mądrości.

6-40

Najwyższy Pan rzekł: O, Pārtha, praktykujący dyscyplinę duchową, który wykonuje dobroczynne działania, nie ginie ani w tym, ani w duchowym świecie. Ten, który czyni dobro, Mój przyjacielu, nigdy nie zostaje pokonany przez zło.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna pociesza Ardżunę, wyjaśniając, że człowiek, który podążał ścieżką duchową, nigdy nie traci swojego duchowego postępu. Ani w tym świecie, ani w następnym człowiek, który praktykuje dyscyplinę duchową i czyni dobro, nie doświadcza zagłady ani porażki.

6-41

Praktykujący dyscyplinę duchową, który zboczył ze ścieżki, po wielu latach spędzonych na planetach prawych, rodzi się w rodzinie pobożnych lub zamożnych ludzi.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia, co dzieje się z tymi, którzy zbaczają ze ścieżki dyscypliny duchowej, ale nadal są pobożni i duchowo zaawansowani. Taka osoba po śmierci zyskuje możliwość życia w światach pobożnych ludzi, a następnie wraca na Ziemię, rodząc się w rodzinie czystych i szlachetnych ludzi, aby kontynuować swoją duchową podróż. Oznacza to, że wiedza duchowa i czysta służba Bogu jest drogą do prawdziwego wyzwolenia, które wykracza poza zwykłe zasady etyki i rytuały, a ta służba obejmuje miłość, oddanie i całkowite zaufanie Bogu. • Osiąga światy pobożnych ludzi – człowiek, który zboczył ze ścieżki dyscypliny duchowej, ale zachowuje pobożność, zyskuje możliwość życia w światach, w których żyją ci, którzy czynią dobro i którzy mają Boskie cechy. • Żyjąc wiele lat – ta osoba żyje w tych pobożnych światach przez wiele lat, odpoczywając i czyniąc duchowy postęp przed powrotem na Ziemię, aby kontynuować swoją drogę do wyzwolenia. • Rodząc się w czystej i szlachetnej rodzinie – kiedy ta osoba wraca na Ziemię, rodzi się w czystej i szlachetnej rodzinie, która zapewnia sprzyjające środowisko dla dalszego rozwoju duchowego. Czysta i szlachetna rodzina zapewnia moralne podstawy i wsparcie materialne, aby osoba mogła się doskonalić. • Zboczył z dyscypliny duchowej – dotyczy to osoby, która nie w pełni wypełniła praktykę dyscypliny duchowej, ale której dobre uczynki i pobożność zapewniają jej nowe możliwości kontynuowania drogi duchowej w następnym życiu. Werset ten uczy, że duchowy postęp nigdy nie jest tracony. Nawet jeśli człowiek nie w pełni wypełnia swoją praktykę dyscypliny duchowej, jego duchowe wysiłki zostaną nagrodzone w następnym życiu, zapewniając mu sprzyjające warunki do dalszego rozwoju. To pozwala zrozumieć, że duchowa ścieżka jest ciągła i trwa nawet po tym życiu.

6-42

Lub rodzi się w rodzinie praktykujących dyscyplinę duchową, którzy mają wielką mądrość. Zaprawdę, takie narodziny na tym świecie są bardzo rzadkie.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia, że człowiek, który zboczył ze ścieżki dyscypliny duchowej, może urodzić się w rodzinie mądrych i duchowo świadomych praktykujących dyscyplinę duchową. Takie narodziny są szczególnym błogosławieństwem, ponieważ stwarzają najlepsze warunki, aby człowiek mógł kontynuować swoją duchową podróż. Narodziny w takiej rodzinie są bardzo rzadkie i stanowią cenną okazję. • Lub rodzi się w rodzinie mądrych praktykujących dyscyplinę duchową – Kryszna wskazuje, że taka osoba może urodzić się w rodzinie praktykujących dyscyplinę duchową, gdzie rodzice są mądrzy, duchowo rozwinięci i znają drogę dyscypliny duchowej. Takie środowisko inspiruje i wspiera, aby osoba mogła kontynuować swoją duchową podróż. • W rodzinie mądrych i świadomych ludzi – oznacza to, że w tej rodzinie jest mądrość i duchowe zrozumienie, które pomagają człowiekowi rozwijać swoje duchowe zdolności i wyższe wartości. Jest to szczególnie sprzyjające środowisko, które promuje rozwój duchowy. • Takie narodziny są bardzo rzadkie – Kryszna wyjaśnia, że takie narodziny są bardzo rzadkie i są wielkim błogosławieństwem, ponieważ narodziny w duchowo rozwiniętej rodzinie dają wyjątkową okazję do szybszego postępu na drodze duchowej. Werset ten podkreśla, że jeśli człowiek zboczy z drogi dyscypliny duchowej, może otrzymać kolejną szansę na odrodzenie się w rodzinie, w której panują wysokie ideały duchowe. Takie środowisko inspiruje i wspiera, aby osoba mogła kontynuować swoją duchową podróż.

6-43

O, synu rodu Kuru, odradzając się w takiej rodzinie, odzyskuje boską świadomość ze swojego poprzedniego życia i ponownie stara się odnieść sukces, aby osiągnąć całkowite wyzwolenie.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia, że jeśli człowiek rodzi się w duchowo rozwiniętej rodzinie, odzyskuje połączenie z wiedzą zdobytą w poprzednim życiu i praktyką dyscypliny duchowej. Pozwala mu to kontynuować drogę do duchowej doskonałości, a nie zaczynać od nowa. Taka osoba ponownie dąży do osiągnięcia najwyższej duchowej doskonałości. • Zjednoczenie umysłu z poprzednim życiem – człowiek, który odradza się w duchowo rozwiniętej rodzinie, odzyskuje połączenie z poprzednim życiem, zyskując mądrość i wiedzę, którą zdobył w poprzednim życiu. Ma już wiedzę i duchową dojrzałość, które sprzyjają szybkiemu postępowi. • Ponownie stara się osiągnąć doskonałość – ta osoba ponownie stara się osiągnąć duchową doskonałość, kontynuując swoją poprzednią drogę. Stara się osiągnąć wyzwolenie i pełną praktykę dyscypliny duchowej, kontynuując gromadzenie wiedzy duchowej. • O, Kurunandana – Kryszna zwraca się do Ardżuny jako do Kurunandany, wskazując na jego przynależność do rodu Kuru i historyczną odpowiedzialność za bycie przywódcą i duchowym przewodnikiem.

6-44

Dzięki boskiej świadomości z poprzedniego życia nieświadomie zwraca się ku zasadom dyscypliny duchowej. Taki ciekawy praktykujący dyscyplinę duchową, który stara się poznać drogę Boskiej Świadomości, zawsze wznosi się ponad wedyjskie rytuały.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia, że człowiek, który w poprzednim życiu praktykował dyscyplinę duchową, nawet nieświadomie zostaje przyciągnięty z powrotem na ścieżkę dyscypliny duchowej w następnym życiu. Praktyka poprzedniego życia daje podstawę, która sprawia, że to przyciąganie jest naturalne i automatyczne. Nawet jeśli człowiek chce jedynie poznać dyscyplinę duchową, wznosi się ponad poziom wedyjskich rytuałów i zbliża się do wyższego duchowego zrozumienia. • Dzięki praktyce z poprzedniego życia – to odniesienie dotyczy praktyki duchowej z poprzedniego życia. dyscyplina duchowa i inne duchowe wysiłki nie są zapominane, nadal wpływają na następne życie, ułatwiając człowiekowi podążanie ścieżką dyscypliny duchowej. • Nieświadomie jest przyciągany – człowiek, który praktykował dyscyplinę duchową w poprzednim życiu, jest automatycznie i nieświadomie przyciągany z powrotem na ścieżkę dyscypliny duchowej również w następnym życiu. Nawet jeśli nie planuje tego świadomie, jego dusza pragnie duchowego rozwoju. • Nawet jeśli chciałby jedynie poznać dyscyplinę duchową – nawet jeśli człowiek nie jest w pełni oddany praktyce dyscypliny duchowej, a jedynie wykazuje zainteresowanie poznaniem dyscypliny duchowej, jego ciekawość i dążenie do duchowego zrozumienia pozwalają mu postępować na drodze dyscypliny duchowej. • Przewyższa wedyjskie rytuały – taki człowiek wznosi się ponad poziom wedyjskich rytuałów, które są zewnętrznymi rytuałami i formalnymi działaniami. Osiąga wyższy poziom duchowego zrozumienia, który wykracza poza rytuały i prowadzi do głębszej świadomości i duchowego zrozumienia.

6-45

A kiedy praktykujący dyscyplinę duchową z całą powagą stara się doskonalić dalej, uwalniając się od wszelkich nieczystości, to w końcu, po wielu, wielu narodzinach praktyki dyscypliny duchowej, osiąga najwyższy cel.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia, że praktykujący dyscyplinę duchową, który niestrudzenie dąży i oczyszcza się z grzechów, kontynuując swoją praktykę duchową w kilku narodzinach, w końcu osiąga najwyższy cel – wyzwolenie i jedność z Boskością. • Niestrudzenie dążąc – praktykujący dyscyplinę duchową, który nieprzerwanie i żarliwie praktykuje dyscyplinę duchową, pomimo trudności i wyzwań, kontynuuje swoją drogę do duchowej doskonałości. Wysiłek i dyscyplina są niezbędne w tym procesie. • Oczyszczony ze wszystkich grzechów – dzięki niestrudzonej praktyce praktykujący dyscyplinę duchową oczyszcza się ze wszystkich grzechów i nieczystości, które blokują jego duchowy rozwój. Oczyszczając umysł i serce, staje się czysty i duchowo silny. • Doskonali się po wielu narodzinach – duchowa doskonałość jest często osiągana po kilku narodzinach. praktykujący dyscyplinę duchową, który kontynuuje swoją duchową drogę przez kilka żywotów, stopniowo doskonali się, aż osiągnie doskonałość. • Osiąga najwyższy cel – kiedy praktykujący dyscyplinę duchową osiąga doskonałość, osiąga najwyższy cel, jakim jest wyzwolenie z materialnej egzystencji i jedność z Boskością. To jest ostateczny cel dyscypliny duchowej.

6-46

Praktykujący dyscyplinę duchową przewyższa ascetę, empiryka i tego, który dokonuje owocnych działań. Dlatego, o, Ardżuno, we wszystkich okolicznościach bądź praktykującym dyscyplinę duchową!

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia, że praktykujący dyscyplinę duchową, to znaczy człowiek, który praktykuje dyscyplinę duchową i kontemplację, jest wyższy od ascetów, naukowców i działaczy. Praktyka dyscypliny duchowej jest drogą, która prowadzi do najwyższej duchowej doskonałości, ponieważ łączy wiedzę, działania i dyscyplinę duchową. • Praktykujący dyscyplinę duchową jest wyższy od ascetycznego praktykującego – Ascety, którzy praktykują surową ascezę i powstrzymywanie się, są godni szacunku, ale praktykujący dyscyplinę duchową jest wyższy, ponieważ nie tylko się powstrzymuje, ale także zestraja swój umysł z Boską Świadomością. • Praktykujący dyscyplinę duchową jest wyższy od obdarzonego wiedzą – ludzie, którzy mają teoretyczną wiedzę na temat spraw duchowych, są godni podziwu, ale praktykujący dyscyplinę duchową jest wyższy, ponieważ stosuje tę wiedzę w praktyce, osiągając bezpośrednie doświadczenie poprzez kontemplację i dyscyplinę duchową. • Praktykujący dyscyplinę duchową jest wyższy od tych, którzy podejmują działania – działacze, którzy podejmują bezinteresowne działanie, są godni szacunku, ale praktykujący dyscyplinę duchową jest wyższy, ponieważ nie tylko pracuje, ale także rozwija się duchowo i zwraca się do Boga, łącząc działanie i kontemplację. • Dlatego stań się praktykującym dyscyplinę duchową – Kryszna zachęca Ardżunę do stania się praktykującym dyscyplinę duchową, ponieważ jest to najwyższa droga do duchowego rozwoju i wyzwolenia. Wskazuje, że droga dyscypliny duchowej jest tą, która prowadzi do pełnej jedności z Boskością.

6-47

A ze wszystkich praktykujących dyscyplinę duchową ten, który zawsze z wielką wiarą pozostaje we Mnie, myśli o Mnie w sobie i służy Mi z transcendentną miłością, jest najściślej zjednoczony ze Mną i jest najwyższy ze wszystkich – tak uważam.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna podsumowuje opis dyscypliny duchowej, wskazując, że spośród wszystkich praktykujących dyscyplinę duchową, ten, który czci Go z całkowitą wiarą i zwraca swój umysł i duszę ku Boskości, jest najwyższy. Taki praktykujący dyscyplinę duchową nie tylko praktykuje kontemplację i dyscyplinę umysłu, ale także zwraca się ku Boskości z całkowitą wiarą. • Spośród wszystkich praktykujących dyscyplinę duchową – Kryszna wskazuje, że choć istnieje wiele różnych rodzajów praktykujących dyscyplinę duchową, ci, którzy zajmują się duchową dyscypliną wiedzy, duchową dyscypliną działania i duchową dyscypliną kontemplacji, najwyższy jest ten, który jest skierowany ku Boskości i czci ją z całkowitą wiarą. • Uważny i duszą skierowany ku Mnie – ten praktykujący dyscyplinę duchową jest w pełni skoncentrowany na Bogu, zarówno swoim umysłem, jak i swoim wewnętrznym ja. Jego dusza jest skierowana ku Boskiej świadomości, co czyni go jednością z Boskością. • Z całkowitą wiarą – ten praktykujący dyscyplinę duchową nie tylko praktykuje dyscyplinę duchową, ale także całkowicie wierzy w Boga. Wiara jest podstawą, która pomaga mu pozostać wiernym Boskiej drodze i poświęcić swoje życie na adorację i służbę Bogu. • Czci Mnie – taki praktykujący dyscyplinę duchową to ten, który czci Boga z oddaniem. Widzi w Boskości swoje schronienie i całkowicie poświęcił się służbie Bogu. • Najwyższy praktykujący dyscyplinę duchową – Kryszna mówi, że taki praktykujący dyscyplinę duchową, który całkowicie poświęcił się Bogu, jest najwyższy spośród wszystkich praktykujących dyscyplinę duchową. Osiągnął doskonałość, ponieważ jego życie jest zjednoczone z Boską świadomością. --- POCZĄTEK PLIKU 7.txt ---