17-1

Ardżuna zapytał: O Kryszno, jaki jest stan tych, którzy nie przestrzegają zasad świętych pism, ale czczą zgodnie ze swoją wyobraźnią? Czy są w dobroci, pasji czy ignorancji?

Wyjaśnienie: W tym wersecie Ardżuna zadaje pytanie Krysznie o stan tych ludzi, którzy nie oddają czci zgodnie z zasadami świętych pism, ale zgodnie z własnymi wyobrażeniami i wiarą. Chce się dowiedzieć, czy takie działanie odpowiada cechom dobroci, pasji czy ignorancji, a tym samym odkryć duchową wartość tego działania.

17-2

Najwyższy Pan odpowiedział: Zgodnie z właściwościami, które wpływają na naturę ucieleśnionej duszy, wiarę można podzielić na trzy rodzaje – dobroć, pasję i ignorancję. Teraz posłuchaj o tym.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna odpowiada, że wiara ucieleśnionej duszy może być trojaka w zależności od tego, jakie cechy natury materialnej na nią wpływają – dobroć, pasja lub ignorancja. Wzywa Ardżunę, aby wysłuchał bardziej szczegółowego wyjaśnienia, jak te cechy wpływają na ludzką wiarę i stan duchowy.

17-3

O potomku Bharaty, wiara każdego człowieka odpowiada jego naturze, na którą wpływają cechy materialne. Mówi się, że człowiek składa się ze swojej wiary, a jaka jest jego wiara, taki jest on sam.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia, że wiara każdej osoby jest bezpośrednio związana z jej naturą, która jest tworzona i kształtowana przez cechy natury materialnej. Wiara człowieka odzwierciedla jego stan wewnętrzny i można powiedzieć, że człowiek jest tym, w co wierzy, a ta wiara determinuje jego działania i ścieżkę duchową.

17-4

Ludzie, którzy są w dobroci, czczą bogów; ci, którzy są w pasji, czczą demony, a ci, którzy są w ignorancji, czczą duchy i zjawy.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia, jak pod wpływem różnych cech natury materialnej ludzie wybierają różne obiekty kultu. Ci, którzy są w dobroci, zwracają się do bogów, ponieważ ich świadomość jest czysta i dąży do duchowości; ci, którzy są w pasji, czczą demony, ponieważ kieruje nimi pragnienie władzy i materialnych przyjemności; natomiast ci, którzy są w ignorancji, czczą duchy i zjawy, ponieważ ich świadomość jest przyćmiona i nie potrafią dostrzec wyższej prawdy.

17-5

Ci, którzy podejmują surowe ascezy, które nie są opisane w świętych pismach, i robią to kierowani pychą, egoizmem, pożądaniem i przywiązaniem.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna zaczyna opisywać ludzi, którzy podejmują ascezy kierowani niewłaściwymi motywami. Podejmują surowe ascezy, które nie są zgodne ze wskazówkami świętych pism, i robią to kierowani pychą, egoizmem, pożądaniem i przywiązaniem, a takie postępowanie nie jest duchowe, ale oparte na niewłaściwym zrozumieniu i materialnych pragnieniach.

17-6

Ci, którzy są nierozumni i męczą materialne elementy, z których składa się ciało, i Najwyższą Duszę, która zamieszkuje w ciele, są uważani za demony.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna kontynuuje opis tych, którzy podejmują niewłaściwe ascezy, wskazując, że tacy ludzie działają nierozsądnie i krzywdzą zarówno materialne elementy swojego ciała, jak i Najwyższą Duszę, która zamieszkuje w ciele. Takie postępowanie jest porównywane do demonicznego, ponieważ jest sprzeczne z zasadami duchowymi i szkodzi zarówno sobie, jak i Boskości.

17-7

Nawet jedzenie, które każdy preferuje, jest trojakie, zależnie od trzech właściwości natury materialnej. To samo dotyczy ofiarowania, ascezy i dobroczynności. Teraz posłuchaj o różnicach między nimi.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia, że nawet wybór jedzenia zależy od trzech właściwości natury materialnej – dobroci, pasji i ignorancji. Podobnie ofiarowanie, asceza i dobroczynność różnią się w zależności od tego, jakie cechy wpływają na te działania, a Kryszna wzywa Ardżunę do wysłuchania szczegółowego wyjaśnienia tych różnic.

17-8

Pokarm, który jest przyjemny dla tych, którzy są w cechach dobroci, przedłuża życie, oczyszcza byt, daje siłę, zdrowie, szczęście i zadowolenie. Taki pokarm jest soczysty, tłusty, zdrowy i przyjemny dla serca.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna opisuje pokarm, który jest przyjemny i odpowiedni dla tych, którzy znajdują się pod wpływem właściwości dobroci. Taki pokarm przedłuża życie, oczyszcza istotę człowieka, dodaje siły, poprawia zdrowie, a także zapewnia uczucie szczęścia i satysfakcji. Jest soczysty, tłusty, zdrowy i przyjemny dla serca, czyli wywołuje pozytywne uczucia i emocje.

17-9

Zbyt gorzki, zbyt kwaśny, słony, gorący, ostry, suchy i piekący pokarm jest przyjemny dla tych, którzy są w cechach pasji. Taki pokarm powoduje cierpienie, smutek i choroby.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna opisuje pokarm, który jest przyjemny dla tych, którzy znajdują się pod wpływem cech pasji. Taki pokarm jest zbyt gorzki, zbyt kwaśny, słony, gorący, ostry, suchy i piekący i powoduje cierpienie, smutek i choroby, ponieważ jest zbyt intensywny i drażniący, odzwierciedlając destrukcyjną naturę cech pasji.

17-10

Pokarm, który został przygotowany ponad trzy godziny przed jedzeniem, pokarm, który jest bez smaku, który zaczyna się psuć i śmierdzieć, pokarm, który składa się z resztek i nieczystych rzeczy, jest przyjemny dla tych, którzy znajdują się w cechach ciemności i ignorancji.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna opisuje pokarm, który jest przyjemny dla tych, którzy znajdują się pod wpływem cech ignorancji i ciemności. Taki pokarm został przygotowany dawno temu przed jedzeniem, jest bez smaku, zaczął się psuć, śmierdzi, składa się z resztek i nieczystych rzeczy i odzwierciedla wpływ cech ignorancji na wybory człowieka i wskazuje na degradację duchową i fizyczną.

17-11

Ze wszystkich ofiar, ta, która jest wykonywana zgodnie z instrukcjami świętych pism, z poczucia obowiązku, i wykonywana przez tych, którzy nie pragną żadnej nagrody, odpowiada cechom dobroci.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna opisuje ofiarę odpowiadającą cechom dobroci. Taka ofiara jest wykonywana z poczucia obowiązku, zgodnie z instrukcjami świętych pism, i jest wykonywana przez ludzi, którzy nie pragną żadnej nagrody ani osobistych korzyści, a to działanie jest bezinteresowne i ukierunkowane na wypełnianie obowiązku duchowego.

17-12

Ale ofiarę, która jest wykonywana w celu uzyskania jakichś materialnych korzyści lub z próżności, o najlepszy z Bharatów, wiedz, że odpowiada cechom pasji.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia, że ofiara, która jest wykonywana w celu uzyskania jakichś materialnych korzyści lub z próżności, odpowiada cechom pasji. Ten rodzaj ofiary nie jest prawdziwie duchowy, ponieważ jest skierowany na zewnętrzne korzyści i zaspokojenie osobistego ego.

17-13

Wszelka ofiara, która jest wykonywana bez uwzględniania instrukcji świętych pism, nie daje duchowej przyjemności, bez wiary, odpowiada cechom ignorancji.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna opisuje ofiarę odpowiadającą cechom ignorancji. Taka ofiara jest wykonywana z pominięciem instrukcji świętych pism, nie daje żadnej duchowej przyjemności, jest bez wiary i odpowiada cechom ignorancji, a to działanie jest sprzeczne z zasadami duchowymi i nie odpowiada prawdziwej istocie ofiary.

17-14

Ascezą ciała jest czcić Najwyższego Pana, nauczycieli duchowych, rodziców, takich ludzi, którzy stali się czyści, uczciwi, przestrzegają wstrzemięźliwości duchowej i są nienasileni.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna zaczyna wyjaśniać, czym jest asceza ciała. Obejmuje ona okazywanie szacunku Najwyższemu Panu, nauczycielom duchowym, rodzicom i osobom starszym, a także przestrzeganie czystości, uczciwości, wstrzemięźliwości duchowej i nienasilenia, a te działania pomagają zdyscyplinować ciało i przygotować je do praktyki duchowej.

17-15

Asceza mowy oznacza wypowiadanie słów, które są prawdziwe, przyjemne, życzliwe i nie niepokoją innych, a także regularne recytowanie tekstów Wed.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia, czym jest asceza mowy. Oznacza to mówienie słów prawdziwych, przyjemnych, życzliwych, które nie niepokoją i nie obrażają innych, a asceza mowy obejmuje również regularne recytowanie tekstów Wed, które pomagają oczyścić umysł i napełnić go duchową wiedzą.

17-16

I zadowolenie, prostota, powaga, samokontrola i oczyszczenie swojej istoty są ascezą umysłu.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna opisuje ascezę umysłu. Obejmuje ona zadowolenie z tego, co jest, prostotę, powagę, samokontrolę i oczyszczenie swojej istoty, pozbywając się negatywnych myśli i emocji, a asceza umysłu pomaga uspokoić umysł i przygotować go do głębszej praktyki duchowej.

17-17

Ta potrójna asceza, wykonywana z transcendentalną wiarą przez osoby, które nie oczekują materialnych korzyści, lecz działają jedynie dla Najwyższego, nazywana jest ascezą w jakości dobra.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia, że potrójna asceza (cielesna, mowy i umysłu), wykonywana z transcendentalną wiarą przez osoby, które nie oczekują materialnych korzyści, lecz działają jedynie dla Najwyższego, odpowiada jakości dobra. Ta asceza jest ukierunkowana na duchowy rozwój i służbę Bogu, a nie na osobiste korzyści.

17-18

Asceza wykonywana z powodu pychy, by zdobyć szacunek, honor i uwielbienie, nazywana jest ascezą w jakości pasji. Nie jest ona ani trwała, ani prawdziwa.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna opisuje ascezę odpowiadającą jakości pasji. Taka asceza jest wykonywana z powodu pychy, aby zdobyć szacunek, honor i uwielbienie od innych, i nie jest ani trwała, ani prawdziwa, ponieważ nie jest oparta na prawdziwej duchowej motywacji, lecz na egoistycznych pragnieniach.

17-19

A asceza, która jest wykonywana w głupocie, z samoudręczeniem lub w celu zniszczenia lub wyrządzenia krzywdy innym, nazywana jest ascezą w jakości ciemności.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna opisuje ascezę odpowiadającą jakości ignorancji, czyli ciemności. Taka asceza jest wykonywana w głupocie, z samoudręczeniem lub z zamiarem zniszczenia lub wyrządzenia krzywdy innym, i jest destrukcyjna i niezgodna z duchowymi zasadami, ponieważ jest oparta na ignorancji i złośliwości.

17-20

Dar, który jest dany z obowiązku, bez nagrody, we właściwym czasie i miejscu, godnej osobie, jest uważany za dar w jakości dobra.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna opisuje dar odpowiadający jakości dobra. Taki dar jest dawany z obowiązku, bez jakiejkolwiek nagrody, we właściwym czasie i miejscu, i godnej osobie, która naprawdę go doceni i wykorzysta do duchowego rozwoju, a ten dar jest bezinteresowny i pochodzi z czystego serca.

17-21

Ale dar, który jest dany z pragnieniem nagrody, lub z chęcią korzyści, lub dany niechętnie, jest uważany za dar w jakości pasji.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna opisuje dar odpowiadający jakości pasji. Taki dar jest dawany z pragnieniem nagrody lub z chęcią uzyskania korzystnych rezultatów w przyszłości, i może być również dany niechętnie, bez prawdziwej chęci pomocy, a ten dar jest egoistyczny i nie jest oparty na duchowych zasadach.

17-22

A dary, które są dawane w niewłaściwym miejscu, niewłaściwym czasie, niegodnym ludziom lub bez należytej uwagi i szacunku, są uważane za dary w jakości ciemności.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna opisuje dar odpowiadający jakości ignorancji, czyli ciemności. Takie dary są dawane w niewłaściwym miejscu i czasie, niegodnym ludziom, którzy ich nie docenią lub wykorzystają w zły sposób, a ponadto są one dawane bez należytej uwagi i szacunku, co świadczy o nierozwadze i duchowej ignorancji dawcy.

17-23

Od początku stworzenia trzy słowa – „prawda, szlachetna istota, duch” – były używane, aby oznaczyć Najwyższą Absolutną Prawdę. Tych trzech słów używali kapłani, śpiewając hymny Wed i dokonując ofiar, aby zadowolić Wszech Najwyższego.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia znaczenie trzech słów, które od początku stworzenia są używane do oznaczania Najwyższej Absolutnej Prawdy. Te słowa to "Om Tat Sat", co oznacza "prawda, szlachetna istota, duch", i są używane przez kapłanów, śpiewając hymny Wed i dokonując rytuałów ofiarnych, aby zadowolić Wszech Najwyższego.

17-24

Dlatego wykonawcy transcendentalnych rytuałów, którzy dążą do Wszech Najwyższego, zawsze zaczynają ofiarę, dobroczynność i ascezę od słowa „prawda”, zgodnie z instrukcjami świętych pism.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia, że wykonawcy transcendentalnych rytuałów, którzy dążą do Wszech Najwyższego, zawsze rozpoczynają ofiarę, dobroczynność i ascezę od słowa „prawda”, które symbolizuje Najwyższą Absolutną Prawdę. Słowo "tat" wskazuje na porzucenie owoców, które pochodzą z ofiary, dobroczynności i ascezy. Ta praktyka jest wykonywana zgodnie z instrukcjami świętych pism, aby zapewnić, że rytuały są wykonywane prawidłowo i z czystymi intencjami.

17-25

Nie pragnąc owoców, należy wykonywać różne rytuały ofiarne, dobroczynne i ascetyczne, wypowiadając słowo szlachetna istota. Celem takiego transcendentalnego działania jest uwolnienie się od materialnego przywiązania.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia, że różne rytuały ofiarne, dobroczynne i ascetyczne należy wykonywać bez pragnienia materialnych owoców, ale ze słowem szlachetna istota, które wskazuje na poświęcenie działania Najwyższej Prawdzie. Słowo „sat” wskazuje na transcendentalne działania, które pomagają uwolnić się od materialnych więzi. Celem takiego transcendentalnego działania jest uwolnienie się od więzi materialnego świata i osiągnięcie duchowej wolności.

17-26

Absolutna Prawda jest celem transcendentalnego oddania i jest oznaczona słowem duch. O, Pārtho, sama ofiara również nazywana jest duchem, a prawda zawsze jest w transcendentalnym stanie.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna wyjaśnia, że Absolutna Prawda jest celem transcendentalnego oddania i jest oznaczona słowem duch. Również sama ofiara, która jest wykonywana z prawdziwym oddaniem i duchową świadomością, nazywana jest duchem. Słowo „sat” jest używane, aby wskazać na Najwyższego Pana i aby oznaczyć sam akt ofiary, który jest wieczny. Oznacza to, że prawda i działanie duchowe zawsze znajdują się w stanie transcendentalnym, poza ograniczeniami materialnego świata.

17-27

Prawdę istniejącą również w ofierze, umartwieniu i dobroczynności nazywa się duchem, o Pārtho. Jakakolwiek praca wykonana w tym celu jest również nazywana duchem.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna kontynuuje wyjaśnianie znaczenia słowa duch. Odnosi się ono do prawdy i duchowej esencji istniejącej w ofierze, umartwieniu i dobroczynności, jeśli są one wykonywane z właściwą świadomością i intencją. Jakakolwiek praca wykonywana z takim duchowym podejściem jest uważana za ducha, czyli prawdziwą i duchową.

17-28

O Pārtho, wszystko, co jest robione jako ofiara, dobroczynność lub umartwienie bez wiary w Najwyższego, jest przemijające. Jest to nazywane nieprzemijającym i nie jest dobre ani dla tego życia, ani dla następnego.

Wyjaśnienie: W tym wersecie Kryszna kończy rozdział, podkreślając znaczenie wiary w praktyce duchowej. Wszystko, co jest robione jako ofiara, dobroczynność lub umartwienie bez wiary w Najwyższego, jest przemijające i nie osiąga prawdziwego celu. Takie działania nazywane są "asat" i nie przynoszą korzyści ani w tym życiu, ani w następnym, ponieważ brakuje im duchowej podstawy i prawdziwego oddania Boskości.